Datum: 26 en 27 april 2011. Afstand: 34 km.
In de meivakantie vonden Mary en ik de tijd om eens twee dagen achter elkaar te wandelen. We wilden heel graag weer eens een stuk van het Marskramerpad lopen. Dus reisden we naar Stroe. De eerste dag liepen we van Stroe naar Hoenderloo. Een afstand van 21 km. Eerst over de Stroese heide en langs Boeschoten richting Kootwijk. Langs het Kootwijkse Veld. Grote heidevelden. Al die tijd kwamen we helemaal niemand tegen. Dat is toch bijzonder. Niet dat het hier nu stil was: vanwege de extreme droogte vloog er steeds een helicopter vlak boven ons hoofd, boven de toppen van de bomen. In Kootwijk namen we de tijd om te lunchen op een terras. Horeca was op onze etappe van vandaag niet ruim aanwezig. Sterker nog: dit was het enige terras tussen Stroe en Hoenderloo. Tegen 2 uur bereikten we Hoog Buurlo. Daar is een schaapskooi en net toen we wilden vertrekken kwam de herder eraan met zijn schapen en zijn hond. Altijd erg leuk om te zien. Daarna over de Hoog Buurlosche heide. Een enorm groot heidegebied. We trokken er midden over. In de verte een fietser, maar verder weer helemaal niemand te zien. Het is hier ECHT stil. Je hoort alleen vogels. We zagen een paar keer een hagedis. De laatste 4 a 5 kilometers liepen we over zeer smalle bospaadjes in een zeer dicht bos. Er waren veel sporen van wilde zwijnen, (maar we zagen ze niet). Om 18.00 uur kwamen we aan bij ons gastadres van Vrienden op de Fiets. Een fijne kamer met een goed bed en een lekkere douche. Wat wil een mens nog meer. Een hapje in het dorp. We sliepen als rozen.
De volgende dag na een goed ontbijt weer op pad. In Hoenderloo zit een prima bakker: daar begonnen we met koffie. Ook vandaag zou er tot Beekbergen zeker geen horeca zijn. We liepen eerst over de terreinen van de Hoenderloogroep. Bij de bakker hadden we een boekje gelezen over de geschiedenis van het terrein. Leuk om er nu dus overheen te lopen. Daarna de bossen in. Iets bredere paden, huifkarroutes en later Vossenbosche Miabank. Het mooiste stuk van de dag. Stijgen en dalen. Lopen op de rand van een stuwwal. Het leek wel op Tsjechië bij tijd en wijlen. Heel on-Nederlands. In Beekbergen kregen we een buitje op onze kop, maar kijk .... daar was nu net een terras. Na de chocomel hadden we nog wat energie over, dus we besloten nog een stukje verder te lopen. Om 15.00 uur was het welletjes. Vandaag liepen we 13 km. In Oosterhuizen stopte de buurtbus die ons naar station Apeldoorn bracht. (1,80 euro) Een rechtstreekse trein naar Den Haag. Het kon niet beter. Zeer voldaan kijken we terug op onze - eerste - tweedaagse tocht. Het is erg goed bevallen. Natuurlijk werkte het weer ook mee. Het voorjaar is toch wel een heel mooi seizoen om zo dwars over de Veluwe te wandelen. Deze etappe was prachtig vanwege de grote afwisseling in landschappen. Bos, hei, zandverstuivingen, nog meer bos en op het laatst akkers. En met de rugzak en iets meer bagage vanwege een overnachting lukte het ook goed. De routebeschrijving en markering klopte redelijk goed. Toch is het in het bos wel eens lastig. Ook vlak voor Beekbergen klopte de beschrijving niet helemaal. Van internet had ik de gps-route van het Marskramerpad van Amersfoort tot Deventer gedownload. Deze route was perfect en voor ons een fijne ondersteuning, zodat we niet al te vaak moesten speuren naar vervaagde of verstopte wit-rode streepjes. Echt een aanrader!
Appel - Stroe.
Datum: 19 september 2010.
Eindelijk toch nog een keer een etappe van het Marskramerpad dit seizoen, samen met Mary. Deze zomer lieten de omstandigheden het even niet toe om veel te wandelen. In de herfstvakantie hadden we de dinsdag geprikt. Maandagavond waren de weersvoorspellingen zo slecht dat we er hevig aan twijfelden of het wel verstandig was om een hele dag op pad te gaan. Maar de volgende ochtend voorspelde de buienradar regen aan de kust en flinke opklaringen in het binnenland ... we hebben het er maar op gewaagd en we hebben er geen spijt van gekregen. We kregen zelfs een cadeautje in de vorm van veel zon!
De reis naar Appel kende enige vertraging, want we waren - niet expres - voor 9 uur in de trein gestapt met onze kortingkaart. In Gouda moesten we eruit van de conducteur. Tja: regels zijn regels. Eenmaal in Appel vonden we niet direct het juiste pad. Het grindpad dat in de beschrijving stond konden we niet vinden. (blz. 108 bij de kruising met de Voorthuizense weg) We zijn toen maar op het kaartje verder gelopen in de richting van de sauna, want daar moesten we volgens de beschrijving langs. Groot was de verwarring toen we op de Poolse weg opeens op LAW 8, het Zuiderzeepad bleken te lopen. Gelukkig stond dat vermeld op de rood-witte markering, anders waren we vast nog verder verkeerd gelopen. Nu wisten we precies waar we waren en konden we richting sauna. Toen zaten we weer op de route. Veenhuizerveld waren we zo door en toen het bos in. Het was zwaar lopen. Het had de afgelopen dagen enorm geregeld en sommige holle weggetjes leken wel rivieren. We moesten voortdurend door de berm lopen. Het zonnetje scheen echter vrolijk. We hadden het prima naar onze zin. Voorbij de Schaapskooi liepen we weer verkeerd. Maar deze keer was het onze eigen schuld: teveel geklets en te weinig opgelet. De laatste kilometers naar Stroe door het bos hadden we geen problemen meer. In Stroe aangekomen snakten we naar koffie, maar er was helemaal niets geopend. Alleen de supermarkt. We streken neer op het gesloten terras om op de bus naar Ede-Wageningen te wachten, die pas 3 kwartier later kwam. We waren moe. Dat was te wijten aan de zware omstandigheden, maar ook aan het feit dat ons wandelritme wat minder frequent is. Toch was het een heerlijk dagje uit.
Leusden - Appel.
Datum: 26 juni 2010.
Mijn laatste extra vrije dag dit schooljaar. Ik heb uitgekeken naar deze dag. De laatste schoolweken zijn altijd pittig en dan is het heerlijk om er even een dag op uit te trekken. We zijn vandaag met z'n drieën. Els en Mary lopen mee.
Het was een hele puzzel om de dag voor te bereiden. Het openbaar vervoer is er goed, maar er zijn niet zo veel haltes op de route. We starten in Amersfoort en vandaar met bus 78 naar het industrieterrein De Horst in Leusden. Het is nog volop voorjaar en dus is er veel te zien. Wat groeit er toch veel in bermen van wegen. De eerste stop is er al snel. Het koetshuis van het kasteel Stoutenburg is weliswaar gesloten, maar een vriendelijke dame die daar aan het werk is, laat ons even rustig rondkijken. Leuke plek met leuke boekjes om te hebben. Maar ja, we moeten nog de hele dag lopen en om nu al van alles mee te gaan sjouwen? Er blijkt trouwens deze dag heel veel te koop onderweg. We zijn flink en negeren dat alles. Nu verder, langs de Barneveldse beek. Dan is er een omleiding aangegeven. We wijken flink af van de route uit het boekje. Jammer, want het is toch een aantal kilometers lopen langs een drukke weg. We hebben de indruk dat het is, omdat een boerderij geen overpad wil(de) geven, maar dit is raden. De omleiding is trouwens wel goed bewegwijzerd. Vlak voor de molen Den Olden Florus, komen we weer terug op de route. De Olden Florus is een schitterende molen, één van de oudste types in Nederland. Een verrassing is de boerderij, tuin, boekenstal en rustplek achter de boerderij. We kletsen even met de eigenares en ze nodigt ons uit om de prachtige tuin door te lopen en wat te drinken te nemen in de stal achter de boerderij. Wat een gastvrijheid. Dit is overigens open voor iedereen. Met een groep kan je zelfs om een kan verse koffie vragen. Er staat een spaarvarken om te betalen. Daar ligt ook een gastenboekje bij. Heel erg leuk en een aanrader voor iedereen die deze route ook loopt. Op naar Terschuur. De snelweg oversteken is een ietwat onveilig gebeuren, want er is daar veel verkeer en geen pad voor wandelaars. Je loopt echt op de weg. Even na Terschuur zijn er twee fietsers die even afstappen om ons te vragen welke route we lopen. Het zijn ook LAW lopers en het is leuk om elkaar te herkennen in enthousiaste verhalen. Ze lopen het Pelgrimspad van Amsterdam naar Vise.
Door naar Appel (nog nooit van gehoord). Het is kwart voor 4 en er is hier een bus die om vijf voor 4 (één keer per uur) vertrekt naar Barneveld. We besluiten te stoppen, alhoewel we vandaag eigenlijk naar Veenhuizerveld hadden gewild). In Barneveld staat de trein naar Amersfoort al klaar. Daar nemen we nog een lekker drankje en dan rijden we terug naar Den Haag. Het is druk en een file is op vrijdag onvermijdelijk. Het mag de pret niet drukken. Het was een fantastische dag. En het is zoals de fietsers zeiden: "De weg is belangrijker dan de afstand'.
NB: Van Barneveld naar Amersfoort kan je niet reizen met je ov-kaart. Wat te doen als je van Den Haag naar Barneveld reist? Dan kan je niet uitloggen en dat is dan een duur grapje. Zelfs de NS beambte die we deze vraag voorlegden hadden hier nog nooit over nagedacht. Uitstappen in Utrecht en dan uitloggen .... Dan een kaartje kopen van A naar B. Klantvriendelijk is anders. In de ene bus van Aeleon konden we wel chippen, in de andere niet ..... Hier loste de chauffeur het handig voor ons op. Parkeren op de P en R bij station Amersfoort kostte ons 10 (!) euro.
Soestduinen - Leusden.
Datum: 25 mei 2010.
Brullende leeuwen en onbekende dieren.
Op wat wel derde pinksterdag genoemd wordt, reden Mary en ik met de trein al vroeg richting Soest. We kregen twee keer kaartcontrole. Eén keer van een vrolijk iemand en één keer van een chaggerijnige persoon. In de buurtbus van Soest naar Soestduinen troffen we helemaal een vrolijke chauffeur aan, die graag even een praatje en een grapje maakte met ons. Het eerste stuk van Soestduinen naar Amersfoort was prachtig. Omdat we niet zo ver zouden lopen, namen we de tijd om flink naar de natuur te kijken. Mary had haar kijker meegenomen. We zagen veel vogels, waaronder een voor ons onbekend exemplaar met een rode borst, rode wangen en een grijs kopje. Misschien een vink? Later zagen en hoorden we kikkers die enorm veel geluid produceerden. Daarna opnieuw een voor ons onbekend 'monster'. Een hagedis of een salamander? Thuis gekomen bleek dat het een zandhagedis was geweest. Ik kon er een mooie foto van maken. We liepen nergens verkeerd en regelmatig kwamen we andere marskramerroutelopers tegen, waaronder drie dames die ons tipten voor tosti restaurantje in Amersfoort. Vlak bij Amersfoort liepen we langs de dierentuin. We hoorden de leeuwen brullen, maar we konden ze niet zien. Het was precies lunchtijd toen we in het Centrum van Amersfoort aankwamen. Eerst eten bij Brasserie Kroonenburg. Jammie, jammie. Lekkere maaltijdsalades hebben ze daar. We zijn echt een dagje uit. Het is echt genieten. De route door Amersfoort is ook mooi. Vooral het straatje met de muurhuizen is bijzonder. Het park Randenbroek doet ons denken aan onze eigen Haagse bossen zoals Overvoorde, de Scheveningse bosjes en het Haagse Bos. Mooi en oud. Bij het bedrijventerrein de Horst zoeken we de bus op. Er rijdt hier alleen een buurtbus naar Nijkerk en Barneveld. Dat lijkt ons heel vreemd. Vanuit Leusden, zo dicht bij Amersfoort en dan niet naar het station kunnen reizen? We vragen het een aantal mensen, maar weer blijkt dat iedereen die met de auto reist, niet bekend is met het openbaar vervoer. Dan schiet er een groene Connexionbus door ons gezichtsveld. Toch! Een eindje verder vinden we toch de bushalte naar het station in Amersfoort. In het routeboekje staat de halte verkeerd ingetekend. De reis met de trein is relaxt en om half 5 zijn we weer in Den Haag.
Gelopen afstand: 15 km.
Hollandse Rading - Soestduinen.
Datum: 14 mei 2010.
Voor deze etappe gingen we met z'n vieren op pad. Behalve Mary wilden ook Els en Henny meelopen. Eerst met de auto naar Hollandse Rading. Daar is genoeg parkeerruimte bij het station. Om 10.00 uur zijn we al op pad. We zijn de polder nu definitief uit en duiken meteen het bos in. Het is nu volop lente en alles is (licht)groen gekleurd. We genieten van de vele vogelgeluiden, maar ondanks de vogelcursus herkennen we niet heel veel geluiden. We stappen lekker door en vinden om 11.00 uur koffie in een restaurant aan de Maartendijkse Weg. In het bos is het soms niet eenvoudig om de weg te vinden. Meerdere malen staan we op flinke splitsingen en twijfelen we of we rechts of links moeten gaan. We zien soms geen markeringen. We splitsen onszelf zelfs een keer op in twee tweetallen om een eindje verderop de markering weer te vinden. Maar na een tijdje verder lopen ontstaat er verwarring. Waar zijn we nu op de kaart? Alweer een asfaltweg? Ik begrijp er niets meer van, maar we lopen toch maar door. Dan herkennen we een punt waar we al eerder waren. We zijn in een rondje gelopen. Nog steeds weet ik niet waar het fout gegaan is. Wie het weet mag het zeggen. (Lopen anderen hier ook verkeerd of is het gewoon een domme fout van onszelf?) Nog een keer lopen we hetzelfde pad door de Ridderoordse Bossen. Nu op de provinciale weg (N234) af en dan zitten we weer op het goede spoor. Verder gaat het goed. De route is mooi. Veel smalle paadjes door het bos. Zo anders dan de polder, maar ook hier is het genieten. Vooral omdat het zo stil is. We komen soms andere wandelaars tegen en een enkele hondenuitlater. Over het spoor naar de Soestduinen. Een flinke zandverstuiving. Het mooiste stuk van de dag vind ik. We stoppen bij Soestduinen. Eén van ons is geblesseerd en we hebben ongeveer 18 km gelopen (met het extra rondje erbij). Op het station blijkt dat we via Baarn en Hilversum of via Utrecht naar Hollandse Rading kunnen gaan. De sprinter naar Utrecht komt eraan, dus dat bepaald de keuze. Met de auto zijn we in een uurtje weer in Den Haag. Het was een buitengewoon gezellige dag. De aanrij-afstand vind ik nog niet echt een probleem. Het is gewoon een dagje uit.
Breukelen - Hollandsche Rading.
Datum: 16 april 2010.
Gelopen met Mary. Op papier ziet de route er tamelijk saai uit. Bijna een rechte streep van de ene naar de andere plaats. In de praktijk blijkt dit de mooiste route te zijn die ik tot nu toe gelopen heb! Je bent Breukelen zo uit, over het Amsterdam Rijnkanaal en dan een stukje langs de Vecht met zijn mooie huizen. Als we afslaan en een lang smal pad voor een kilometer moeten volgen, duikt er ineens een enorme zwarte hond op. Het lijkt wel een beer. Het is een lief beest, die met zijn grote zware staart tegen onze benen slaat. Hij blijft maar met ons meelopen. We maken ons er een beetje zorgen over hoe we het beest weer kwijt moeten raken, maar als we aan het eind van het pad een smal bruggetje over gaan, haakt de hond spontaan af. Gelukkig maar. We zijn al sneller dan we denken bij fort Tienhoven - een grote steenklomp - en vervolgen de weg langs het Tienhovensch kanaal. Bij de Strook, een restaurantje aan de Loosdrechtse plas, pauzeren we voor een pannekoek en een stokbroodje. Niet van hoogstaande kwaliteit helaas. Dan duiken we het stiltegebied in. We lopen nu door een gebied door onwaarschijnlijk stil en mooi is. Het wemelt hier werkelijk van de vogels in het trilveen, riet en bos. We kunnen ons hart ophalen. We doen ook samen een cursus vogelgeluiden en de theorieles van vorige week zit nog vers in ons hoofd. We zien een lepelaar, 2 ooievaars op een nest, nog een andere fouragerende ooievaar en veel, veel kleine zangvogels, die we lang niet allemaal herkennen aan hun gezang. Hadden we maar een vogelgids bij ons! Dit is beslist een gebied om nog eens terug te komen. Aan het eind van het stiltegebied komen we twee dames tegen die het Marskramerpad tegengesteld lopen. We bereiden hen vast voor op het moois dat komen gaat. In Hollandsche Rading lopen we geen meter te ver, want we lopen rechtstreeks op het station aan. Voldaan stappen we in de trein die ons via Gouda weer terug brengt naar Den Haag. Afstand: 18 km.
Woerdense Verlaat - Breukelen.
Datum: 26 maart 2010.
Eindelijk is het weer wat beter geworden. Gedurende die hele koude maanden januari en februari durfde ik niet goed alleen op pad te gaan. Stel je voor dat je ergens in een slootje glibbert of dat je je enkel verzwikt ... Inmiddels heb ik een maatje gevonden om het marskramerpad verder mee te gaan lopen. Dat is natuurlijk erg leuk. Op 26 maart hebben we voor het eerst samen met Mary een stuk van het marskramerpad gelopen. Een niet te lange etappe. Even weer inlopen zogezegd. Met de auto zijn we naar Woerden gereden, daarna met de regiotaxi naar Woerdense Verlaat. Duur ritje, nl. 2x de ritprijs vanwege twee personen en dat vind ik belachelijk, want het busje hoeft toch maar 1x te rijden? Misschien was een gewone taxi nog voordeliger geweest. Op de kaart is de route recht-toe-recht-aan. Het lijkt saai, maar dat valt alles mee. Eerst een stukje over het fietspad dicht langs de weg. Daarna over grasdijkjes. Het is er heerlijk rustig. De lente wordt al zichtbaar. Hier en daar schiet riet op. Overal elzen- en wilgenkatjes. En de vogels zoals kievitten en scholeksters buitelen over elkaar heen. Binnen twee en half uur zijn we in Breukelen en vandaar pakken we de trein naar Woerden, waar we 9 minuten later aankomen.
Nieuwveen - Woerdense Verlaat.
Datum: 17 november 2009.
De hamvraag die eerst opgelost moet worden voor ik deze etappe kan gaan lopen is: hoe kom ik van Woerdense Verlaat naar Nieuwveen. Immers, ik parkeer mijn auto op het eindpunt en dan moet ik eerst naar het beginpunt zien te komen. In de vroege ochtenduren rijden er twee bussen naar Nieuwkoop en zo rond de avondspits rijden er nog drie. That's it. Het is onmogelijk om met het gewone openbaar van Woerdense Verlaat naar Nieuwveen te reizen. (En dan staat er op het busbord: 'Makkelijk met de bus') Gelukkig bestaat er nog zo iets als de Rijnstreekhopper. (tel: 088-0247474) Een soort gezamelijke taxi, minimaal 1 uur van te voren te reserveren. Dat lijkt me het ei van Columbus. Maar zo simpel is het niet. Met de hopper kan ik wel van Woerdense Verlaat naar Nieuwkoop, maar niet naar Nieuwveen. In Nieuwkoop moet ik opnieuw bij de bushalte gaan staan voor de bus naar Nieuwveen. Zucht, zucht. Dan maar de van-deur-tot-deur hopper. Ik betaal 7,60 euro, maar dan is het ook goed geregeld. Ware het niet dat er nu drie mensen naar drie adressen moeten. De chauffeuse is de beroerdste niet en ze zet mij eerst af bij de bushalte in de Kerkstraat. Om 9.15 uur ben ik uit Den Haag vertrokken. Om 11.00 uur ben ik eindelijk op pad. Zo wordt 15 km. wandelen al bijna een dagtocht. Maar ik heb er zin in. Even lekker alle muizenissen uit mijn hoofd laten waaien. Van de meeste dorpjes die ik vandaag aandoe heb ik nog nooit gehoord. Ik loop van Nieuwveen naar Noordeinde en dan naar Zevenhoven (niet te verwarren met Zevenhuizen), Noorden, Noordse Buurt, en dan naar Woerdense Verlaat. De dorpjes liggen steeds op zo'n drie kilometer van elkaar. De route loopt door de weilanden, over fietspaden en dijkjes. Er zijn nauwelijks mensen op pad op zo'n mooie, zachte najaarsdag als vandaag. Onderweg ontmoet ik een vogelaar. Met een grote sterke verrekijker bespiedt hij de vogels en maakt foto's. Op mijn vraag laat hij me de verschillen zien tussen kolganzen, rotganzen en rietganzen. Ik zie de verschillen wel, maar het blijft lastig om het te onthouden. Maar wel leuk om zo een lesje te krijgen van een kenner. Ik zie weer heel veel vogels vandaag. Vooral ganzen, maar ook eenden, aalscholvers, reigers, een valk, vijf ooievaars (!) en een fuut. De overstaphekjes in de weilanden moet ik vandaag met enige omzichtigheid en lenigheid benaderen: steeds weer moet ik over schrikdraad stappen. In Noordeinde stop ik om een broodje te eten bij de Lourdesgrot. Grappig, dat ik laatst in het centrum van Monster achter een RK kerk ook zo'n grot vond. Er is ook een stiltetuin, maar ik krijg geen moment het goede stiltegevoel te pakken met een vrachtwagen bij de buren die schoon gespoten wordt en de overtrekkende vliegtuigen. Verder maar weer. De stroomdraden hangen hier nog boven de grond. Ik heb hierdoor het gevoel dat ik echt buiten de bewoonde wereld terecht ben gekomen. Er is een heel nieuw natuurgebied aangelegd: De Groene Jonker. Het staat niet in het boekje en ook niet op de kaart, maar het is echt heel mooi. In plaats van over de Hoge Dijk, loop ik onderlangs door het natuurgebied. Ook hier zijn veel vogels. Volgende keer moet ik toch een kijker mee nemen. Langs bungalowpark Zomerlust (een bungalow kost hier minimaal 2 ton - mag je hier permanent wonen?) kom ik bij de Kromme Mijdrecht. Dit is een schitterend stuk om te lopen. In de zomer is het hier vast heel erg druk, maar nu is het stil. Heel stil. Heerlijk. Het zonnetje komt er ook nog bij. Ik geniet met volle teugen. De molen die ik passeer wordt gerestaureerd. Zo rond drie uur ben ik terug bij de auto.
Rijnsaterwoude - Nieuwveen.
Datum: 1 november 2009.
Deze week werd ik gebeld door mijn vriendin en wandelmaatje Els - waar ik ook de Vierdaagse in Nijmegen mee gelopen heb - of ik nog een etappe van het Marskramerpad ging lopen, want ze wilde wel mee. Erg leuk, om nu een etappe met z'n tweeën te gaan wandelen. We spreken af voor zondag 1 november. Maar dan het weerbericht:
Een storing trekt met flinke perioden met regen van west naar oost over het land. De zuidelijke stroming voert zachte lucht aan en de temperatuur varieert van 12 graden in het noordoosten tot lokaal 16 graden in het zuiden. De zuidenwind is boven land (vrij) krachtig, kracht 5 tot 6, aan de kust is de wind krachtig tot hard 6 tot 7 Bft. Bovendien komen er flinke windvlagen voor. In de avond draait de wind naar west en neemt dan geleidelijk wat in kracht af.
Wat is wijsheid. De buienradar geeft nog enige hoop op een storing die de kust net vrij laat. Dat gebeurt wel meer. We besluiten dus om het er toch maar op te wagen. Als we vertrekken vanuit Rijsaterwoude druppelt het een beetje. We zitten op het randje van de storing. Een beetje miezer, dan weer even droog. Het waait flink. De route is prachtig hier bij de Langeraarsche plassen en het is bere-gezellig. In Papenveer slaat de twijfel toe. We willen vandaag naar Zevenhoven lopen, maar nu is het echt gaan regenen. Henk belt ons op vanuit Den Haag. Daar plenst het inmiddels. Hij wil ons wel op komen halen. We spreken af in Nieuwveen en lopen door. En we zijn blij met zijn aanbod, want even later valt het water echt met bakken uit de hemel. De regenhoezen aan en een parapluutje erbij. Echt heel erg jammer, want door de regen kunnen we niet optimaal genieten van de prachtige omgeving. Ook het fototoestel blijft in de rugzak en ook dat is jammer. Het sluisje in Papeveer, een kar vol pompoenen, de kruising met het pelgrimspad, een weiland met paarden waar we doorheen lopen. Als we in Nieuwveen bij de Kerkstraat aangekomen zijn, belt Henk dat hij bij de bushalte staat. Wat een goede timing. Dan maakt hij de enige foto van deze korte etappe: twee verzopen katten. O ja, ik heb nu wel een heel goed idee voor de goede Sint: een stevige windvaste paraplu.
Hoogmade - Rijnsaterwoude.
Datum: 26 oktober 2009.
De laatste dag van mijn herfstvakantie en het prachtige weer lonkt om nog een etappe te wandelen van het marskramerpad. Er is geen directe busverbinding van Hoogmade naar Rijnsaterwoude. Ik ben dus eerst met de auto naar Woubrugge gereden en van daaruit met de bus terug naar Hoogmade. Tien minuten met de bus; anderhalf uur lopen. Ik vertrok om 10.00 uur uit Hoogmade en al om half 12 was ik in Woubrugge. Wat een mooie wandeling. Eerst langs de Kromme Does en dan langs de Wijde AA, steeds maar langs het water over een grasdijkje met - op één na - steeds degelijke overstapjes bij hekken. Eentje was gammel, en na één hekje is er plotseling een prikkeldraadversperring, waar ik gelukkig gemakkelijk tussendoor kon stappen. Vreemd toch. Vanaf hier loop je echt het Groene Hart in. Het wemelt hier van de vogels in de Plaspolder. Eenden, ganzen, zwanen, kleine zangvogeltjes, waterhoentjes, aalscholvers, meeuwen en vast nog veel meer. Je hoort meer dan dat je ziet. In het vervolg moet ik een verrekijker meenemen. Jammer genoeg is het hier nooit helemaal stil. Steeds hoor je de provinciale weg en verder naar Rijnsaterswoude toe zie en hoor je elk kwartier wel een vliegtuig richting Amsterdam afdalen. Woubrugge is een mooi dorp. Langs de Woudwetering loop je het dorp in langs mooie huizen en jachtwerven. s'Zomers zal het hier wel druk zijn met veel watersporters. Op het grasveld van een klein kinderboerderijtje liepen de konijnen lekker los. Tot mijn verbazing lag er ook een kangaroe in het gras, die zich lekker koesterde in het zonnetje. De horeca is dicht nu het herfst is, maar er was wel een lekker bakkertje in het centrum. De route van Woubrugge naar Rijnsaterwoude vond ik een beetje saai. Je loopt weliswaar langs het Brasemermeer, maar je ziet daar helemaal niets van, omdat je over lagergelegen weg loopt. Het is hier erg rustig en dat is de charme van dit stuk. In Rijnsaterwoude heb ik de interliner gepakt en het laatste stuk naar Woubrugge weer gelopen.
Leiden CS - Hoogmade.
Datum: 9 oktober 2009.
Met de auto ben ik naar Hoogmade gereden. Tijdens deze rit verwonderde ik me over de afstand die ik al heb afgelegd. Het lijkt al zo ver: lopen van Den Haag naar Hoogmade. In Hoogmade nam ik bus 249 naar Leiden CS, een ritje van 25 minuten. Om 12.00 gestart na eerst een broodje haring genuttigd te hebben op het Stationsplein. Eerst een stuk aanlooproute vanaf het station. Daarna verder door Leiden. Leiden is leuk om te zien. Mooie gebouwen, toeristen, studenten. Er is veel te zien. Door de Pieterskerk Choorsteeg, waar mijn man als student gewoond heeft. Daarna via het jaagpad richting Leiderdorp. Over de Leiderdorpse brug - en ik heb altijd gedacht dat die brug Stierenbrug heette. Daarna langs de kerk waar Henk en ik getrouwd zijn. De omgeving verandert daar drastisch door de verbreding van de snelweg. Op de Hoofdstraat aangebeld bij goede vrienden. Gezellig samen geluncht. Na de lunch doorgelopen en natuurlijk even gestopt bij de Doeslaan, het geboortehuis van Henk. Fotootjes gemaakt. Nu de bebouwde kom uit en volgens de beschrijving langs de Oude Rijn gelopen. Halverwege kon ik niet verder vanwege werkzaamheden aan de oever. Een stukje terug gelopen en daarna langs de Provinciale weg. Een gevaarlijk drukke weg voor voetgangers. Bij boerderij Lindenhof koos ik voor de route door het weiland. Ik vind de dubbele markering van de Achthovenroute en het Marskramerpad. Ik 'ploeg' zeker drie kwartier tegen de wind in door het weiland. 'Einde weiland hekje over en rechtsaf de Ruige Kade volgen' staat er in de beschrijving op bladzijde 161. Maar hier gaat het hélémaal mis. Ik sta voor een sloot en ook links en rechts zijn er sloten. Er zit niets anders op dan helemaal terug te lopen naar Leiderdorp. Onderweg is er geen enkele mogelijkheid om links of rechts over een sloot te gaan. Ik baal daar behoorlijk van, want zo wordt de route naar Hoogmade wel lang. 75 minuten later sta ik weer op de Ruige Kade op de plek waar ik zonet aan de andere kant van de sloot stond. Dat was wel heel ver omlopen. Aan deze kant vind ik twee sloten eerder een rood-witte markering met daarop een bord: PAS OP VOOR DE STIER. BETREDEN OP EIGEN RISICO. Tja, voor deze route had ik in m'n eentje ook nooit gekozen. De op de kaart aangegeven route via de stippellijn (buiten het broedseizoen) is gewoon de beste, handigste en mooiste weg. Op het fietspad zag ik van heel dichtbij vier ooievaars. Een heel mooie waarneming, die de frustratie over de verkeerde markering weer een beetje wegnam. Pas om kwart over vijf kom ik in Hoogmade weer bij de auto aan. En dan op vrijdag de avondspits in ..? Dat viel ook al weer mee. Om tien voor zes ben ik thuis. Koken zit er niet meer in. We halen lekker Chinees.
Voorschoten station - Leiden station CS.
Datum: 19 september 2009.
Ik neem de trein van kwart voor 10 vanaf station naar station Voorschoten. Ik doe niet zo'n hele lange wandelroute vandaag. De route komt in de buurt van de Witte Rozenstraat, zodat ik even een bezoekje aan mama van Osnabrugge kan brengen. Het weer is geweldig. Ruim boven de 20 graden en dat half september. Er zijn heel wat mensen op pad om te fietsen, roeien of rennen. In Voorschoten liggen veel grote schepen vanwege de "Vlietdagen". Om 2 uur is er een vlootschouw in Leidschendam. Veel mensen zitten buiten koffie te drinken. Het is gezellig. Ook vandaag heb ik weer leuke ontmoetingen. De eerste in de trein met een Indische dame. Ze is naar paleis Soestdijk geweest en kan daar smakelijk over vertellen. Zo tussen de regels door hoor ik dat het haar wat tegenviel. 'Je kan maar een paar kamers bekijken'. Ze is pas verhuisd van Den Haag naar Voorhout. In Den Haag is meer te beleven. Ze ging naar lezingen van de katholieke vrouwenbond en die dezelfde bond in Voorhout lijkt een beetje ingedut te zijn. Geen interessante lezingen in ieder geval. In Leiden breng ik even een bezoekje aan een familielid. Op weg naar het station kom ik even in gesprek met een Portugese studente. Ze staat bramen te eten en ik neem er ook een paar. Ze heeft ze nog niet eerder gezien in Nederland en ze vertelt me over de enorme bramenstruiken in haar woonplaats Porto. Al is mijn engels belabberd, het is toch leuk om even een kort gesprekje te hebben. Als ik eens naar Portugal wil gaan, kan ik dat het beste in juni of september doen, zegt ze. Leiden is echt een prachtige stad. Ik beklim de hoge molen en maak boven enkele foto's van zowel het binnenwerk als van de omgeving buiten. De molen wordt nog gebruikt om te malen. Ik vind het te zwaar om meel mee te sjouwen in mijn rugzak. Verderop kan ik het niet laten om een paar tamme kastanjes mee te nemen. In de buurt van het station neem ik nog de tijd om een cache te zoeken. Kunst of schroot. In een half uurtje heb ik hem gevonden en ga ik terug naar Den Haag. Om half 5 ben ik thuis.
Den Haag CS - Station Voorschoten.
Datum: 8 september 2009.
Rond de 25 graden en een vrije dag. Tja, wat doe je dan. Nog maar een eindje Marskramerpad wandelen. Ik had er zin in. Vanaf het Centraal Station lekker door het Haagse Bos en Marlot. Daarna richting Wassenaar. Hier zijn de mensen erg behulpzaam en in voor een praatje. Als ik maar even twijfelend rondkijk, wordt er al gevraagd of ik het kan vinden. Twee maal kom ik mensen tegen die ook het Marskramerpad volgen. Eén maal kan ik hen verder op weg helpen. Ze lopen in tegengestelde richting. Een vrouw laat 17 honden uit. Ze reageert een beetje kribbig als ik haar vraag hoeveel honden ze bij zich heeft. Ik heb de 'maandag'route genomen. Dus over de Duivenvoordse weg en niet door de Horsten heen. Dat maakte de route afwisselender en in de Horsten ben ik toch al vaker geweest. Om 12 uur ben ik vertrokken vanuit Den Haag CS. In Voorschoten had ik de trein van 15.30 naar Moerwijk. Een heerlijke wandeling. Eigenlijk nog helemaal over bekend terrein. Al was het dan dat ik de route altijd fietste of bezig was met geocaching. De markeringen loop ik nog steeds zo voorbij. Ik moet geloof ik, meer links van de weg kijken. Soms staan er wel heel veel verschillende markeringen op paaltjes. Dat valt nu pas op. Eén keer zat de rood-witte markering op de achterkant. Met kaart, beschrijving en markering lukt het echter wel. Enne: vandaag stond er zo maar een bordje met 'Marskramerpad' erop. Het is toch een raadsel dat dat niet ook aan het begin van de route staat.
Den Haag Kurhuis - Centraal Station.
Datum: 7 september 2009.
Vandaag is het weer zo mooi dat het zonde is om binnen te blijven zitten. Ik heb nog niet direct iemand gevonden om mee te gaan lopen, maar ik heb er zo'n zin om te starten met de route. De eerste route is helemaal over redelijk bekend terrein in Den Haag. Ik ga met de tram naar Scheveningen. Achter het Kurhuis, op de boulevard, begint de route. De eerste rood-gele streepjes vind ik pas bij het Gevers Deynootplein. Dat valt een beetje tegen. Bij de LF fietsroutes is het begin van een route met een groot bord aangegeven. Dat is in ieder geval leuk voor een foto. Bij deze wandelroute staat het woord Marskramerpad nergens. Alleen die rood-witte streepjes en die zijn in het begin niet al te gemakkelijk te vinden. Ze zijn niet eenduidig. Soms geverfd, soms een plaatje, soms op een lantaarnpaal, dan weer een paaltje of ergens op een hekje. Soms links, dan weer rechts. Af en toe met een pijltje. Rood-witte kruizen: daar moet je niet heen. Het wemelt op deze route van de beelden. Ik fotografeer ze allemaal. Wat ik weer vreemd vind, is dat er bij de meeste beelden geen naam of titel te vinden is. Wie het weet mag het zeggen. Ik gedraag me als toerist in eigen stad, en dat is erg leuk. Het is een leuke wandeling zo dwars door Scheveningen en Den Haag. Veel historie ook. Het standbeeld van Troelstra; de beeldengroep 'De geest overwint'(Ned-Indië monument); het Vredespaleis; Plein 1813; het standbeeld van Willem 3; het Binnenhof met de Ridderzaal. Ik ben om 13.00 uur vertrokken in Scheveningen en om 16.00 uur ben ik op het Centraal Station. Vandaar weer naar huis met de tram.
