De gevangenis in Douala herbergt drie maal zoveel personen dan waarvoor het is gemaakt. De kinderen krijgen dagelijks een kommetje rijst met bonen of maïs. Er is iemand die een handeltje drijft in eten. De jongeren moeten voor meer eten, kleding, zeep, etc. betalen. Om bij de jeugdafdeling te komen moet je eerst door de volwassenenafdeling, een groot binnenplein met daaromheen celblokken. In het uiterste puntje van het zanderige plein is een kleine afdeling afgebakend met schotten waar de jongeren verblijven, dag en nacht op ong. 100 m2.
In de slaaphokken waar nog geen twintig gammele houten stapelbedden op elkaar gepropt staan, slapen ong. honderd jongens. Ofwel zo'n vijf per stapelbed. Het bovenste bed is het beste bed. Daarvoor moet betaald worden. En als je betaald hebt, moet je zorgen dat je je aan de regels houdt, want anders raak je je bed kwijt. Enkele regels zijn, dat je niet met vieze voeten op het onderste bed staat, dat je dagelijks 's avonds naar het nieuws luistert. Het Lager en Middelbaar onderwijs wordt gegeven door medegevangenen die een opleiding in een specifiek vak hebben. Deze onderwijskrachten krijgen hiervoor een kleine vergoeding. De onderwijsvakken zijn o.a. Frans, Wiskunde, Engels, maar ook keuzevakken als Duits of Spaans. Daarnaast zij er opleidingen als schilderen, houtbewerking, schoenlappen. En inkomstengenererende activiteiten als het maken van tassen, armbanden en pennen van afvalmateriaal.
Hoe gaat het met de kinderen in de gevangenis? En wat gaan ze doen zodra ze eruit komen?
Hassam D. (17) komt uit Garou in het noorden van Kameroen. Hij zit nu 16 maanden in de gevangenis in Douala. Maar hij kent nog niet zijn vonnis. Zijn ouders wonen te ver weg om hem te bezoeken, hoewel ze wel weten dat hij in de gevangenis zit.
Hij volgt in de gevangenis een vakopleiding. Hij maakt mooie tassen van oude rijstzakken en wol en verkoopt die. Zo kan hij iets verdienen, want voor alles moet betaald worden in de gevangenis. Elke twee dagen heeft hij een tas klaar.
De organisatie St. Nicodème staat hem bij. Ze hebben zijn ouders opgespoord en op de hoogte gesteld, zorgen ontspanning en zien toe op Hassam's educatie. Hassam houdt van footing, maar dat kan niet in de gevangenis. Hassam neemt daarom deel aan het wekelijkse circusprogramma van St. Nicodeme, waarbij een meisje en een jongen in de gevangenis komen om door een circusvoorstelling en toneel de jongeren een andere bezigheid te verschaffen. Hassam geeft aan dat zodra hij vrijkomt, hij naar zijn familie in het noorden wil terugkeren. St. Nicodème zal dan zijn treinticket bekostigen.
James E. (17) komt uit een klein dorpje uit het zuiden van Kameroen. Hij zit nu drie jaar in de gevangenis. Hij heeft vijf jaar gekregen. Hij heeft geen ouders meer en krijgt daardoor geen familiebezoek. Hij volgt in de gevangenis een vakopleiding in schilderen. De schilderijen die hij laat zien, zijn prachtig. De beste schilderijen worden verkocht in een winkel buiten de gevangenis. Hij speelt voetbal en zijn grootste wens is om ooit in het nationale elftal te spelen. Zodra hij uit de gevangenis is, wil hij in voetbal en schilderen verder. St. Nicodème helpt hem aan verfmateriaal.
Daniel S. (17) heeft gestolen, met een groep vrienden. Hij had thuis problemen. Zijn vader heeft meerdere vrouwen. Hij stuurde hem het huis uit. Daniel had eten noch drinken, noch een plaats om te slapen. Hoewel zijn vader in Douala woont, is er helemaal niemand van zijn familie op bezoek geweest sinds zijn gevangenneming in 2005. Zijn vader heeft onlangs laten weten dat zijn moeder is overleden aan een ernstige ziekte. Geen bezoek betekent geen geld. Hij leeft dankzij bezoekers van lokale goededoelen-organisaties die soms wat meebrengen. Daniel volgt in de gevangenis een opleiding in schilderen en houtsnijwerk. De producten probeert hij te verkopen aan bezoekers. Hij kan goed Engels schrijven en verstaan en geeft daarom Engelse les in de gevangenis. Het eerste wat hij gaat doen als hij de gevangenis uitkomt, is op zoek gaan naar een thuis, een plaats waar je kunt slapen. Want als je dat niet hebt, dan is het heel eenvoudig om weer in de gevangenis te belanden.
La Chaîne des Foyers de Saint Nicodeme
De organisatie geeft in samenwerking met de sociale dienst van de gevangenis van Douala, Kameroen, sinds 1999 begeleiding aan mannelijke minderjarige gedetineerden naar rehabilitatie en reïntegratie in de maatschappij door de kinderen en jongeren met hun familie weer in contact te brengen en de band te herstellen.
Zij doet dit door zodra de minderjarige in de gevangenis arriveert, contact met hem op te nemen, actief te luisteren naar zijn verhaal, nadere persoonsgegevens te verzamelen. Op deze wijze wordt een band opgebouwd en wordt informatie verkregen over de toedracht van de jongere en zijn inhechtenisneming. Met de gegevens die de jongere verstrekt, wordt de familie getraceerd. Er wordt kennis gemaakt met het gezin en hun economische status alsmede met hun houding en gevoelens ten opzichte van hun kind om mogelijkheden van familiehereniging in te schatten. Familie wordt de juridische procedure uitgelegd en uitgenodigd om hun kind te bezoeken in de gevangenis en hem te ondersteunen bij de hoorzittingen.
Daarnaast zijn er activiteiten als morele educatie, waarbij de jongeren gestimuleerd worden om na te denken over wat ze hebben gedaan en hun houding te veranderen. Onderwerpen als gezin, drugs, aids, leven in een maatschappij worden behandeld om integratie in gezin en gemeenschap te bevorderen. Circusactiviteiten om ze te helpen ontstressen en om fysieke
energie kwijt te kunnen. Nijverheid als schilderen en maken van tassen en pennen. Tevens zorgt de organisatie voor hulp bij gezondheidsproblemen en bij hoorzittingen en de administratieve gang van zaken daaromtrent zoals samenwerking met advocaten.
Drie dagen per week werken ze in de gevangenis. Maandagmiddag voor sociaal-culturele activiteiten als het circus; dinsdag en vrijdag voor monitoring van de gedetineerden, morele bijstand en gesprekken met nieuwe gevangenen. Drie keer in de maand gaan twee medewerkers van St. Nicodème naar het Hof en twee keer per week nemen ze contact op met gezinnen van de gevangenen. Indien nodig wordt overleg gehouden met de advocaten en het Hof.
Er werken drie medewerkers binnen dit programma voor opvang van gevangene contacten met de familie en begeleiding bij hoorzittingen; voor administratieve zaken. Er zijn daarnaast twee personen die circusactiviteiten organiseren in de gevangenis.
